Het Veldhospitaal

D-Day – 6 juni 1944

Op D-Day, 6 juni 1944, landen vele medice troepen op de stranden van Normandië in Frankrijk, vaak ongewapend. Het enige wat hen bescherming bood, was het grote rode kruis op hun helmen. De meeste Duitse troepen toonde respect voor de conventie, die regelde, dat medici ongemoeid moesten blijven in de strijd. Maar niet iedereen voldeed hier aan. Zelfs afgezien van de dreiging van direct vijandelijk vuur was het “zijn” van een gevechtsmedicus een gevaarlijke opdracht; granaatvuur en granaatscherven maakten geen onderscheid tussen strijders en niet-strijders.

Soldaten die gewond raakte in de strijd, moest zelf of met hulp naar het dichtsbijzijnde veldhospitaal zien te komen. Daar bepaalde de arts of het slachtoffer, een plakker of een pleister kreeg, en weer terug kon naar de strijd, of dat men iets langer in het hospitaal moest verblijven. Helaas waren sommige soldaten niet meer te redden. De keuze tussen deze drie mogelijkheden wordt triage genoemd en doen artsen op de eerste hulp van een ziekenhuis nog steeds toepassen, vooral als er veel slachtoffers zijn.

Overigens konden volgens goed gebruik ook vijandelijke soldaten geholpen worden in het veldhospitaal.

Wanneer een gewonde specialistische hulp nodig had, bij voorbeeld een chirurg, dan was deze vaak niet ter plaatse en wed de gewonde gestabiliseerd en met de ambulance of de jeep overgebracht naar een meer uitgebreid hospitaal verder af van de gevechtslinie.